IMG 5948Μέ τήν γνωστή πατροπαράδοτη εὐσέβεια, ἑορτάστηκε στήν Σύμη σήμερα Τρίτη 21η Νοεμβρίου 2017 ἡ ἑορτή τῆς Εἰσόδου ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μέ ἐπίκεντρο τόν γραφικότατο ὁμώνυμο Ἐνοριακό Ναό, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται «μετέωρος» πάνω ἀπό τόν Γιαλό καί λίγο κάτω ἀπ’ τό Κάστρο. Τό προηγούμενο βράδυ ἐτελέσθη ὁ Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός μέ τήν συμμετοχή ἀρκετῶν πιστῶν, πού ἦρθαν γιά νά προσκυνήσουν τήν ἐφέστια ἱερά Εἰκόνα τῆς Παναγίας καί νά ἀντλήσουν δύναμη καί κουράγιο, προκειμένου νά ἀντιμετωπίσουν τά σοβαρά προβλήματα τῶν προηγουμένων ἡμερῶν, πού δημιούργησε ἡ σφοδρή καταιγίδα καί συντάραξαν τό νησί.

Μέ τίς ἀκοίμητες Πρεσβεῖες τῆς Παναγίας ὅμως καί τήν ἀπροσμάχητη Προστασία τοῦ Ταξιάρχου μας Μιχαήλ τοῦ Πανορμίτου, οἱ κάτοικοι καί ἐπισκέπτες διαφυλάχθηκαν ἀλώβητοι ἀπό κάθε κίνδυνο.
Τό πρωί τῆς κυρίας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς, ἔγινε ἡ ἔναρξη τοῦ Ὄρθρου καί ἀκολούθησε ἡ πανηγυρική Θ. Λειτουργία, τήν ὁποία τέλεσε μέ ἱεροπρέπεια ὁ π. Παντελεήμων Μακρόπουλος. Στό τέλος πραγματοποιήθηκε λιτάνευση τῆς ἱ. Εἰκόνος πέριξ τοῦ Ναοῦ καί ἐτελέσθη ἡ ἱ. Ἀρτοκλασία. Μετά τήν Ἀπόλυση προσφέρθηκαν οἱ Ἄρτοι καί τά πατροπαράδοτα ἑορταστικά κεράσματα.

Κατωτέρω παραθέτουμε μεγάλο τμῆμα ἐκ τοῦ ψυχωφελεστάτου Πανηγυρικοῦ λόγου εἰς τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, τοῦ Ἐπισκόπου Κερνίκης καί Καλαβρύτων Ἠλία Μηνιάτη (1669-1714).

«Καί εἶδον, καί ἰδού πλήρης δόξης ὁ Οἴκος Κυρίου». (Ἰεζεκ. Κεφ. μα')
Ἰδού ἡ μεγαλυτέρα θυσία, ὅπου νά ἔγινε πρός τόν Θεόν, ἀφοῦ ἐκτίσθη ὁ κόσμος. Μαρία, ἡ ἀειπάρθενος κόρη, εἰς τήν ἡλικίαν τριῶν χρόνων προσφέρεται νά ἀφιερωθῆ πρός τόν Κτίστην, εἰς τόν ναόν τῆς Ἱερουσαλήμ. Καθώς δέν ἐστάθη ἄλλο ἕνα τελειότερον πράγμα, ἔτσι δέν ἐστάθη ἄλλη μία τιμιωτέρα προσφορά καί εἰς τόν Θεόν πλέον εὐπρόσδεκτος. Ὅθεν, ὅταν ἐγώ μέ εὐλαβητικήν θεωρίαν στοχάζομαι τήν σεβάσμιον ταύτην εἴσοδον, φαίνεταί μοι νά βλέπω ἔνδοξον ἀληθινά καί λαμπράν πανήγυριν ἐδῶ κάτω εἰς τήν γῆν, μέσα εἰς τήν ἁγίαν πόλιν ἀλλ' ὅμως καί ἄλλην ἐνδοξοτέραν καί λαμπροτέραν φαντάζομαι ἐκεῖ ἐπάνω εἰς τόν οὐρανόν, μέσα εἰς τόν παράδεισον. Βλέπω ἐδῶ νά προπορεύωνται λαμπαδηφόροι παρθένοι, πανηγυρίζουσαι χαρμοσύνως τήν ἀειπάρθενον καί ἐκεῖ ἀστραπομόρφων ἀγγέλων ταξιαρχίαι νά χορεύουσιν, ὑμνολογοῦσαι φαιδρῶς τήν ἐν σώματι καθαρωτέραν τῶν Ἀσωμάτων.
Ἐδῶ ὁ μέγας Ἀρχιερεύς ἁπλώνει τάς εὐλαβητικάς χεῖρας καί, θείᾳ ἐπιπνοίᾳ ἐμφορηθείς, εἰσάγει μέσα εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων τήν ἔμψυχον κιβωτόν τοῦ ἁγιάσματος. Καί εἰς τόν ἴδιον καιρόν ἀνοίγει τούς μακαρίους κόλπους ὁ προαιώνιος Πατήρ καί δέχεται ἐκ δεξιῶν τοῦ θρόνου τῆς θείας μεγαλειότητος τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ τήν προορισθεῖσαν μητέρα. Διπλή εἶναι ἡ εἴσοδος τῆς κεχαριτωμένης Θεόπαιδος• μία μέν ὁρατή ἐδῶ εἰς τό ἱερόν, καί ἄλλη νοερά ἐκεῖ εἰς τάς λαμπρότητας τῶν ἁγίων καί διά τοῦτο, ἐδῶ πλήρης θείας φωτοφανείας ἀκτινοβολεῖ ὁ ναός τοῦ Σολομῶντος, καί ἐκεῖ διπλοῦν ἀστράπτει τῆς τρισηλίου θεαρχικῆς αἴγλης τό τρισόλβιον φῶς• ὅθεν ἴσως εἰς τοῦτο ἀφεώρα ὁ Ἰεζεκιήλ, ὅταν ἔλεγε: «καί εἶδον, καί ἰδού πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου»• ὁ οἶκος Κυρίου, καί ἐπίγειος δηλαδή καί οὐράνιος. Ὅμως ἐγώ, φιλέορτοι ἀκροαταί, δέν θέλω σήμερον νά στοχασθῶ ἄλλο, οὔτε εἰς τήν γῆν οὔτε εἰς τόν οὐρανόν, παρά αὐτήν τήν θεοχαρίτωτον Κόρην, τήν ὁποίαν, βλέποντας νά ἐμβαίνη εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ, τήν στοχάζομαι ἀληθινά ἕνα ἔμψυχον ναόν τῆς Θεότητας, περί τοῦ ὁποίου ἠμπορῶ νά εἰπῶ ἀρμοδιώτερον «καί εἶδον, καί ἰδού πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου».
Καί ὁ ναός τοῦ Σολομῶντος καί ὅ,τι εὐρίσκετο μέσα εἰς τόν ναόν ἱερόν καί σεβάσμιον, ὅλα ἦτον τύπος τῶν προνομίων τῆς παρθένου Μαρίας, ἡ ὁποία ἀληθινά εἶναι ναός ἔμψυχος τοῦ Θεοῦ. Καί πρώτον μέν αὐτός ὁ Σολομών, ὁποῦ μεθερμηνεύεται βασιλεύς εἰρήνης, ὁ κτίστης τοῦ ναοῦ, εἰς τοῦ ὁποίου τήν οἰκοδομήν ἔβαλεν ὅλον του τόν πλοῦτον καί σοφίαν, διά νά κάμη τό μεγαλοπρεπέστατον καί ὡραιότατον ἔργον, ὁποῦ νά ἐφαίνετο εἰς τήν γῆν, εἶναι εἰκών τοῦ οὐρανίου δημιουργοῦ καί παμβασιλέως Θεοῦ, ὁποῦ λέγεται ἐν ταῖς Γραφαῖς «ἄρχων εἰρήνης», ὁποῦ, νά πλάση τήν παρθένον Μαρίαν, ἐπεχειρίσθη ὅλον τόν πλοῦτον τῆς θείας του παντοδυναμίας, τῆς θείας του σοφίας, τῆς θείας του ἀγαθότητος, διά νά κάμη τό τελειότερον καί εὐγενέστερον ποίημα εἰς τήν φύσιν τῶν ὄντων.
Αὐτή ἡ Παρθένος τό ὁμολογεῖ: «ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ δυνατός• ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ»• ὁποῦ θέλει νά εἰπῆ: διά νά τήν πλάση ὁ Θεός, ἔκαμε τόσον, ὅσον ἐδύνατο νά κάμη ἕνας Θεός παντοδύναμος. Τήν ἔπλασε μέ ἕνα κάλλος σωματικόν, ὁποῦ παραβαλλόμενον, αὐξάνει πολύ αὐτό τό κάλλος τῶν ἀΰλων πνευμάτων. Μέ μίαν ψυχήν, σκεῦος δεκτικόν ὅλων ὁμοῦ τῶν ὑπερφυῶν χαρισμάτων τοῦ πνεύματος• Μέ ἕνα νοῦν, φωτισμένον πρός τήν γνῶσιν τῆς ἀληθείας, μέ ὅλας τάς ἀκτίνας τῶν θείων ἐκλάμψεων. Μέ θείαν θέλησιν, ἀναμμένην πρός τήν ἔφεσιν τοῦ ἀγαθοῦ, μέ ὅλας τάς φλόγας τοῦ θείου ἔρωτος, ὁποῦ ἐστάθη ἀκατάπαυστα ἐνεργοῦν καί συνεργοῦν τό πανάγιον Πνεῦμα. Ὁ Ἱερός Αὐγουστίνος ὀνομάζει τήν πλάσιν τῆς παρθένου: «ἔργον ἀϊδίου βουλῆς».
.............................................................................................
Πράγμα ἐξαίσιον ἐστάθη εἰς τήν οἰκοδομήν τοῦ ναοῦ, διατί λέγει «καί ὁ οἶκος ἐν τῷ οἰκοδομεῖσθαι αὐτόν, λίθοις ἀκροτόμοις ὁλοκλήροις ὠκοδομήθη καί σφύρα καί πέλεκυς καί πᾶν σκεῦος σιδήρου οὐκ ἠκούσθη», καί τά ἑξῆς... Ἀλλά διατί τόση ἔξοδος καί τόση ἐπιμέλεια εἰς τήν οἰκοδομήν; διατί• καί τά ἑξῆς........................................................
Ἀλλά πλέα ἐξαίσιον πράγμα ἐστάθη εἰς τήν Παρθένον, ἡ ὁποία, ἐπειδή καί ἔμελλε νά εἶναι (καθώς ψάλλει ἡ Ἐκκλησία) ὁ καθαρώτατος ναός τοῦ Σωτῆρος, τό ἱερόν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, τό κατοικητήριον τῆς σεσαρκωμένης Θεότητος, τό ἔμψυχον παλάτιον τοῦ οὐρανίου Βασιλέως, ἦτον καί κατά τό σῶμα καί κατά τήν ψυχήν—λεγει ὁ θεολόγος — προετοιμασμένη, προκαθαρμένη, τετελειωμένη, κεχαριτωμένη. «Ἄνθρωπος Θεός κυηθείς ἐκ Παρθένου, καί ψυχήν καί σάρκα προκαθαρθείσης τῷ Πνεύματι»• εἰς τρόπον ὅτι ἡ Παρθένος Μαρία, ὅταν ἔγινεν ἀπό τόν Θεόν, ὑπερέβη τήν φύσιν τοῦ νόμου, καί ὅταν ἐγέννησε τόν Θεόν, ὑπερέβη τόν νόμον τῆς φύσεως.1
Ἐννέα πράγματα ἦτον μέσα εἰς τόν ναόν τοῦ Σολομῶντος, τά ἱερώτερα καί σεβασμιώτερα• πρῶτον ἡ Ἑπτάφωτος λυχνία• δεύτερον ἡ τράπεζα τῆς προθέσεως τῶν ἄρτων• τρίτον τό χρυσοῦν θυμιατήριον• τέταρτον, ἡ στάμνος ἡ χρυσή, ὅπου εἶχε τό μάννα• πέμπτον, αἵ πλάκες τῆς Διαθήκης, ὅπου ἦτον γραμμένος ὁ δεκάλογος• ἕκτον, ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών, ὅπου ἐβλάστησεν• ἕβδομον, ἡ κιβωτός• ὄγδοον τά Χερουβίμ, ὅπου ἐπεσκίαζον τό Ἰλαστήριον καί ἔννατον τά Ἅγια τῶν Ἁγίων ὅλα τύπος, ὅλα αἰνίγματα καί σκιαί τῶν προνομίων τῆς Θεομήτορος. Αὐτή ἦτον ὄντως ἡ ἑπτάφωτος λυχνία τῶν ἑπτά χαρισμάτων τοῦ ἀγίου Πνεύματος, μέ τά ὁποῖα ἔλαμπε — λέγει ὁ μέγας Ἀθανάσιος — ἀπό τούς πρώτους χρόνους τῆς ἡλικίας. Αὐτή ἦτον ἡ ζωηφόρος τράπεζα τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς. Αὐτή τό χρυσοῦν θυμιατήριον ὅπου ἐκράτησεν ἀφλέκτως τό πῦρ τῆς Θεότητος. Αὐτή ἡ στάμνος ἡ χρυσή, ὁποῦ ἐβάσταξε τό οὐράνιον μάννα. Αὐτή ἡ πλάκα, ὁποῦ ἔφερε σωματούμενον τόν ἐνυπόστατον Λόγον. Αὐτή ἡ ράβδος, ὅπου ἐβλάστησε παραδόξως τό ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας. Αὐτή ἡ κιβωτός, ὁποῦ ἔσωσεν ἐκ τοῦ κατακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας τό ἀνθρώπινον γένος. Αὐτή τό θεῖον ἰλαστήριον, ὀποῦ ἐπεσκίαζεν, ὄχι τά Χερουβίμ, ἀλλ' αὐτή ἡ δύναμις τοῦ Ὑψίστου. Αὐτή ἡ θεοδόχος γαστήρ, τά ὄντως ἅγια τῶν ἁγίων, ὁποῦ ἅπαξ εἰσῆλθεν ἀσπόρως καί ἐξῆλθεν ἀφθόρως ὁ ἀθάνατος Ἀρχιερεύς, ὅταν ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο.
Καί ἰδού ἡ Παρθένος Μαρία, ναός ἔμψυχος τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον ἐπροεικόνιζε τυπικῶς ἐκεῖνος τοῦ Σολομῶντος• ὅθεν καί ἡ δόξα ἐκείνη, ὁποῦ ἐπλήρωσε μετά τήν καθιέρωσιν τόν ναόν τοῦ Σολομῶντος, αἴνιγμα μόνον ἀμυδρόν ἦτον τῆς ἀπειρουσίου δόξης, ὁποῦ ἐπλήρωσε τήν Θεομήτορα, περί τῆς ὁποίας προφητικῶς τό Πνεῦμα τό ἅγιον προανεφώνησε: «καί εἶδον, καί ἰδού πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου». Διατί, τριῶν χρόνων οὖσα ἡ Παρθένος, εἰσῆλθεν εἰς τόν ναόν; εἰς τούς τρεῖς χρόνους, γνωρίζεται τό μέγεθος τῆς ἡλικίας τοῦ ἀνθρώπου: ὅστις, ὅσος εἶναι εἰς τούς τρεῖς χρόνους, δυό φοραῖς τόσον ἀκόμη αὐξάνει καί ὄχι περισσότερον ἤ ὀλιγώτερον τό σημειώνει ὁ μέγας Βασίλειος εἰς τήν ἑξαήμερον: «ὅσος ἐν τῇ τριετίᾳ, δίς τοσοῦτος ἔσται».2 Τριῶν χρόνων ἦτον ἡ Παρθένος καί εἶχε τόσην ἁγιότητα ὀποῦ ἐνομίσθη ἀξία νά εἰσέλθη εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων, ὅπου δέν εἰσέβαινε τινάς ἄλλος, παρά μόνος ὁ Ἀρχιερεύς, καί τοῦτος μίαν φοράν τόν χρόνον λοιπόν ἀπό τοῦτο ἀπεικάζομεν, πώς ἡ Παρθένος μέ τόν καιρόν ἔμελλε νά αὐξήση δυό φοραῖς τόσον ἀκόμη εἰς τήν ἁγιότητα: ἤγουν, καθώς οὖσα τριῶν χρόνων ὑπερέβαινεν εἰς τήν ἁγιότητα ὅλους τους δικαίους καί προφήτας καί πατριάρχας τοῦ παλαιοῦ νόμου• ἔτσι ἔμελλε νά αὐξήση ἄλλο τόσον εἰς τήν ἁγιότητα, ἄλλο τόσον νά ὑπερέβη ὅλους τούς Ἀποστόλους καί μάρτυρας καί ὁσίους καί διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας• Καί πάλιν ἄλλο τόσον νά ὑπερέβη ὅλους καί Ἀγγέλους καί Ἀρχαγγέλους καί Σεραφείμ καί Χερουβείμ τοῦ οὐρανοῦ. Ὅθεν, ἄν τριῶν χρόνων ἔφθασεν ἕως εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων τοῦ ναοῦ, ἕως τέλους θέλει φθάσει ἕως εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων του παραδείσου. Ἕως δηλαδή εἰς αὐτόν τόν θρόνον τῆς τρισηλίου Θεότητος. Καί ἐδῶ ἀληθινά τήν προεῖδεν ἀνεβασμένην ὁ προφητάναξ Δαυίδ: «παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου»• καί τοῦτο εἶναι τό σωστόν μέγεθος τῆς ἁγιότητας, ὁποῦ ἔλαβεν ἡ Παρθένος, ὁ ἔμψυχος ναός τοῦ Θεοῦ: πλήρης χάριτος ἐδῶ εἰς τήν γῆν, πλήρης δόξης εἰς τόν οὐρανόν «καί εἶδον, καί ἰδού πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου».
Ἀλλά ἐσύ, δεδοξασμένη Παρθένε, ἐσύ ἐμβαίνεις σήμερον εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ, ὁ ἔμψυχος ναός τοῦ Θεοῦ• ἐμβαίνεις εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων, τό ἠγιασμένον σκήνωμα τοῦ Ὑψίστου• ἐμβαίνεις εἰς τό ἱλαστήριον τοῦ Κυρίου, ὁ ἱλασμός τῶν ψυχῶν ἠμῶν, καί ἡμεῖς, ὡσάν αἱ λαμπηδοφόροι Παρθένοι, μέ καρδίας ἀναμμένας ἀπό εὐλάβειαν, σέ δορυφοροῦμεν νοερῶς καί πανηγυρίζομεν ἐν ἀγαλλιάσει πνευματική τά ἔνδοξά σου εἰσόδια.3
____________________________
1. Λόγ. κβ', εἰς τόν Εὐαγγελ.
2. Ὁμιλ. Γ.
3. Ἐπειδή ὁ λόγος οὗτος δέν εἶναι κυρίως εἰμή σημειώσεις τινές τοῦ συγγραφέως, διά τοῦτο ἐτέθησαν ἐν τῷ μεταξύ αἱ φαινόμεναι στιγμαί πρός δεῖξιν τῶν ἐλλείψεων.

Ἐκ τοῦ βιβλίου: ΔΙΔΑΧΑΙ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΣ. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ)

Pin It
footer
Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ