Η ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΝΕΟΔΜΗΤΟ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΜΗ

Τήν ἱερά μνήμη τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου τοῦ Αἰγυπτίου, τίμησε ἡ τοπική μας Ἐκκλησία εἰς τον νεόδμητο φερώνυμο τοῦ Ἁγίου Ἱερό Ναό, τῆς Οἰκογ. Χαριδήμου και Χαριστούλας Πορτοκάλλη, στην περιοχή "Ξίσους" τῆς Σύμης, τόσον ἀφ’ ἑσπέρας, ὅσον καί τήν σήμερον κυριώνυμη ἡμέρα, Παρασκευή 12η Ἰουνίου 2026. Ἐχθές, παραμονή τό ἑσπέρας, ἐτελέσθη ὁ Μέγας πανηγυρικός Ἑσπερινός μετ’ ἀρτοκλασίας, ἐνῶ σήμερα τήν πρωΐαν, ὁ Σεβ. Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Σύμης κ. Χρυσόστομος χοροστάτησε στόν Ὄρθρο καί τέλεσε τήν Θ. Λειτουργία, λιτανεύσας τήν Εἰκόνα τοῦ Ὁσίου καί εὐλογήσας τούς Ἄρτους, μέ συλλειτουργούς του τόν π. Ἀντώνιο Μανιᾶ καί τόν Ἱεροδιάκονο π. Παῦλο Τερεζάκη, ἐνῶ τήν ἱερά ὑμνωδία ἐμελώδησαν οἱ Ἱεροψάλτες, κ. Αγαπητός Μιχελλής καί κ. Ἐλευθέριος Ξηράκης.

Ὁ Σεβασμιώτατος ὁμίλησε διδακτικότατα πρός τό πολυπληθές εκκλησίασμα, περί τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀσκητικῆς μορφῆς τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου, ἀναφερόμενος στήν ἑξηκονταετῆ βιωτή του στὰ βάθη τῆς ἐρήμου, σὲ ἀπόλυτη ἀπομόνωση. Χωρὶς ἀνθρώπινη συντροφιά, μὲ μοναδικό του ἔνδυμα τὰ μακριά του γένια καὶ τὶς τρίχες τοῦ σώματός του, τρεφόμενος μὲ τοὺς καρποὺς μιᾶς χουρμαδιᾶς καὶ πίνοντας νερὸ ἀπὸ μιὰ κοντινὴ πηγή. Ἡ ζωή του ἦταν μιὰ διαρκὴς προσευχή, μιὰ ἀπόλυτη παράδοση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Στὰ μάτια τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, ἡ ἀσκητικότητα τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου μπορεῖ νὰ φαντάζει ὑπερβολική, σχεδὸν ἀκατανόητη, διότι ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἀποθεώνει τὴν ἄνεση, τὴν ὑπερκατανάλωση, τὴν ἄμεση ἱκανοποίηση κάθε ἐπιθυμίας καὶ τὴν ἀδιάκοπη ψηφιακὴ «φασαρία». Ὅμως, τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου κρύβει πολλά και σημαντικά μηνύματα γιὰ τὴν δική μας, καθημερινὴ ζωή. Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἀπέδειξε ὅτι ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται ἐλάχιστα ὑλικὰ ἀγαθὰ γιὰ νὰ εἶναι πλήρης. Σήμερα, ἔχουμε παγιδευτεῖ στὴν ψευδαίσθηση ὅτι ἡ εὐτυχία κρύβεται σὲ αὐτὰ ποὺ κατέχουμε. Ἡ δική μας «ἀσκητικότητα» δὲν σημαίνει νὰ φύγουμε στὴν ἔρημο, ἀλλὰ νὰ μάθουμε νὰ λέμε «ὄχι» στὸν ἄκρατο καταναλωτισμό, ἐκτιμῶντας τὴν ἁπλότητα.

Ἐπίσης μετά ἀπό τήν ἐλευθερία πού πρέπει νά αποκτήσουμε ἀπὸ τὰ περιττά, οφείλουμε νά κατανοήσουμε τήν ἀξία τῆς σιωπῆς καὶ τῆς πνευματικῆς περισυλλογῆς. Σ' ἕναν κόσμο γεμᾶτο ὀθόνες καὶ θόρυβο, ἔχουμε χάσει τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν Θεό. Ὁ Ὅσιος βρῆκε τὸν Θεὸ μέσα στὴν σιωπὴ τῆς ἐρήμου. Ἔχουμε κι ἐμεῖς ἀνάγκη, ἔστω καὶ γιὰ λίγα λεπτὰ καθημερινά, νὰ κλείνουμε τὶς ὀθόνες, νὰ δημιουργοῦμε τὴν δική μας «μικρὴ ἔρημο» στὸ δωμάτιό μας, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὴν φωνὴ τῆς συνειδήσεως και τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμη, πρέπει νά κατανοήσουμε ὅτι ὁ ἀσκητισμὸς εἶναι πνευματικὴ γυμναστική. Ὅπως ὁ Ὅσιος ἄντεξε τὶς κακουχίες τῆς ἐρήμου, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ δείξουμε ὑπομονὴ καὶ πνευματικὴ ἀντοχὴ στὶς δικές μας δυσκολίες, στίς θλίψεις, στὶς ἀδικίες, στὸ ἄγχος τῆς καθημερινότητας.  Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, διαπιστώνουμε ὅτι ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος δὲν ἦταν ἕνας φυγὰς τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἕνας νικητὴς τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας. Με τήν ὁσιακή βιωτή του μᾶς διδάσκει, ὅτι ἡ πραγματικὴ εὐτυχία δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς ἐξωτερικὲς συνθῆκες, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἐσωτερική κατάσταση τῆς ψυχῆς μας καί τήν ἄμεση σχέση πού ἔχει μέ τήν πηγή τῆς Ζωῆς καί τῆς Αθανασίας, τόν ἐν Τριάδι Θεόν.

Μετά τήν ἀπόλυση, οἱ Κτίτορες παρέθεσαν στούς ἐκκλησιασθέντες Πιστούς πλούσια παραδοσιακά κεράσματα, ὥστε ἡ πνευματική χαρά τῆς Λειτουργικῆ Συνάξεως, νά συνεχισθεί μέ τήν διαπροσωπική ἐπαφή τῶν ἀνθρώπων.

Ἀκολουθεῖ τό φωτογραφικό λεύκωμα.